بعد از دو سال غیبت

دوباره سلام ...

زندگی زیباست ، زشتیهای آن تعبیر ماست 

در مسیرش هر چه نازیباست آن تقصیر ماست

مقدم نوروز در زندگیتان پر یمن  

هر کس بد ما به خلق گوید ، ما دیده به بد نمی خراشیم  

ما نیکی او به خلق گوئیم ، تا هر دو دروغ گفته باشیم  

مرگ اگر مرد است ، گو نزد من آی   

تا در آغوشش بگیرم تنگ تنگ   

من از او جانی ستانم بی درنگ    

او زمن دردی ستاند رنگ رنگ   

 بدون شرح

 بدون شرح   

هزاران نفر برای بارش باران دعا کردند  

و نماز خواندند  

ولی غافل از اینکه خدا با کودکی است که     

 چکمه هایش سوراخ است .  

 به کجا چنین شتابان ؟

 تن آدمی شریف است به جان آدمیت          نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

 خانمی با لباس کتان راه راه وشوهرش با کت وشلوار دست دوز و کهنه در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند . منشی بداخلاق با دیدن ظاهری کاملاً روستایی فوراً متوجه شد این زوج  هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً اشتباهی وارد دانشگاه شده اند . مرد به آرامی گفت: « مایل هستیم رییس را ببینیم . » منشی با بی حوصلگی گفت : « ایشان امروز گرفتارند . » خانم جواب داد : « ما منتظر خواهیم شد . » منشی ساعتها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند .  اما این طور نشد و آنها مدتی طولانی را بدون هیچ اعتراض و شکایتی نشستند . منشی که دید زوج روستایی دست بردار نیستند ، سرانجام تصمیم گرفت برای ملاقات با رییس از او اجازه بگیرد و رییس نیز بالاجبار پذیرفت . رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت که با آنها ملاقات کند . به علاوه از اینکه اشخاصی با لباس کتان و راه راه وکت و شلواری دست دوز و کهنه وارد دفترش شده ، خوشش نمی آمد . با همان چهره مغرور و اخمالود رو به زوج روستایی کرد و گفت درخواستتان را زودتر بگوئید که من جلسه ای فوری دارم . خانم به او گفت : « ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند . وی از اینجا راضی بود . اما حدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد . شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه به پا کنیم . » رییس با غیظ گفت : « خانم محترم ما نمی توانیم برای هرکسی که به هاروارد می آید و می میرد ، بنایی برپا کنیم . اگر این کار را بکنیم ، اینجا مثل قبرستان می شود . » خانم به سرعت توضیح داد : « آه... نه....  نمی خواهیم مجسمه بسازیم . فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم . »  رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه آن دو را برانداز کرد و با پوزخندی تمسخرآمیز گفت : « یک ساختمان ! می دانید هزینه ی یک ساختمان چقدر است ؟ ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است . » خانم یک لحظه سکوت کرد . رییس خشنود بود که حالا شاید می توانست از شرشان خلاص شود . زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت : « آیا هزینه راه اندازی یک دانشگاه همین قدر است ؟  پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم ؟ » رییس سردرگم بود . شوهرش سر تکان داد و با چهره ای غم زده بازوی همسرش را گرفت و بدون خداحافظی از اتاق بیرون رفتند .  آقا و خانمِ " لیلاند استنفورد "  راهی کالیفرنیا شدند ، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آنها را برخود دارد : دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان ، یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد . 
 

شرحش کاملاً دل بخواهی است...  

عالم همه در طواف عشق است و دایره دار این طواف حسین (ع) است   

 اگر اشتهایی به خوردنش نداری با دیدن این تصویر حتماً آنرا خواهی خورد ... 

 اصلاً دلت میاد بخوریش ؟!  

                                               کتابی هست ...

                                     کتابی هست،آغازی و پایانی 

                                        کتابی هست، ناخوانده 

                              که جز کاتب نمی‌داند چه خواهد شد. 

                                        کتابی هست، اندوه‌بار 

                                    فصولش،‌پاره پاره، وحشتزا 

                                    کتابی هست، داستانها دارد 

                                     داستان من ، داستان تو 

                         داستان توتک معصوم، داستان پیچک مغرور 

                        داستان من، همین امروز، آخر می‌شود شاید 

                                     داستان تو ، شبی تاریک 

                                    عجب آشفته بازارِی‌ست،  

                                         همه بازیچه آنیم 

                                        همه بازیچه کاتب 

                                    و یا بازیگران بازی خونین 

                                     و وقت بهت و حیرانی 

                                      به ناگه فصل پایانی 

                                          که بازی نیست 

                                           خون‌بازی‌ست  

از قول یک دوست ...

نظر شما چیه ؟؟!! 

 نمونه بارز زن زلیلی

 موئنث متنوع  

می گویند زن ، چراغ خانه است . لابد شنیده اید که در همین راستا ، بعضی ها طرفدار"چهلچراغ" شده اند و بعضی ها طرفدار"صرفه جویی در مصرف برق"!

با این حساب می شود این تعاریف را نیز ارائه داد :

دوست دختر : چراغ گرد سوز ! (در بلاد کفر ، آن را GF می گویند . تحقیقات نشان داده این لغت ، مخفف عبارت Gerdsooz Fitile (فتیله گردسوز) می باشد که در شرایط اضطراری، روشنایی اندکی می افروزد و خاموش شدنش سه سوته است و یک فوته!) 

معشوق : لامپ مهتابی! (در راستای رمانتیک بودن قضیه!) 

همسر موقت : لامپ کم مصرف ! 

همسر دائم : همان چراغ خانه .  

همسر مطلقه : لامپ سوخته!

همسر ایده آل : چراغ جادو!( هردو افسانه اند! )     

به هرحال مَثَل"دختر که رسید به بیست ، باید به حالش گریست" را بنا به مصالحی فعلاً تشریح نمی کنم چون فعلاً قصد تخریب مثل ها را ندارم! 

                                 شعر مرتبط  با موضوع :